Film - newsy
„Pierwszy raz wychodząc z kina widziałam tyle wzruszonych twarzy i milczących ludzi”, „film strasznie mną wstrząsnął”, „świetny”, „daje do myślenia” , „kocham ten film” - „Nad życie” – film o Agacie Mróz wywołuje bardzo gorące emocje wśród widzów.
Są rozczarowani, stracili zaufanie do partnerów, podejrzewają ich o cudzołóstwo. Zranione żony i wściekli mężowie wynajmują prywatnych detektywów, by udowodnić swoim drugim połówkom zdradę. Program „Zdrada” s. 9 od 21 maja 2012 roku, od poniedziałku do piątku o godz. 23:00 na Zone Reality.
Tajemnica, krew i metalowe pazury. SciFi Universal wraca wiosną z kolejną dawką emocji. Do ramówki powraca niesamowity serial „Być człowiekiem”! Jak wieść normalne życia będąc wampirem, wilkołakiem i duchem? Odpowiedzi można szukać w każdą środę o godzinie 22:00 tylko na SciFi Universal. Kto jeszcze nie widział serialu, będzie miał okazję nadrobić zaległości. Przypominamy sylwetki bohaterów, dla któ-rych każdy powinien obejrzeć ten serial.
Restauracja Jiro Ono to legendarne miejsce w samym sercu Tokio, gdzie serwowane jest wyłącznie sushi. Za najwyższą jakość płaci się tu astronomiczne ceny, a mimo to na rezerwację stolika trzeba czekać wiele tygodni. Ale Jiro poświęcił swojej restauracji i poszukiwaniu doskonałego smaku całe życie.
Piąta edycja festiwalu filmowego Kameralne Lato już w czerwcu. Jeszcze do 25.05 organizatorzy czekają na zgłoszenia do konkursu. Atmosfera mistrzostw udziela się także miastu Radom. Już po raz drugi festiwal filmowy Kameralne Lato nawiązuje rozgrywek piłkarskich. Dwanaście najlepszych polskich filmów krótkometrażowych z ostatniego roku, które zakwalifikuje się do konkursu głównego, zostanie drogą losowania przydzielone do czterech grup: A, B, C i D. Jury (m.in. aktorka Anna Mucha, reżyser Jarek Kupść, montażysta Rafał Listopad) po prezentacji każdej grupy, będzie omawiało poszczególne filmy oraz przekonywało widzów na jaki film powinni zagłosować.
Ten film robi ogromną krzywdę doskonałym książkom Patricii Conrwell. To przecież doskonałe kryminały, wciągające, angażujące, trzymające w napięciu. Najwyraźniej Cornwell nie ma szczęścia do adaptacji, bo cały ten film wypada blado, słabo, nieciekawie. Zdecydowanie lepiej czytać niż oglądać.
Pierwszy film fabularny: „Czwarty wymiar” – "The Fourth Dimension" - koprodukcja Vice Films, Grolsch Film Works i polskiej firmy produkcyjnej Akson Studio- jest trylogią autorstwa trzech reżyserów z różnych stron świata: Harmony Korine’a, Aleksieja Fedorczenki i Jana Kwiecińskiego. Każdy z nich nakręcił 30-minutowy film na podstawie szkicu autorstwa Eddy’ego Morettiego, realizatora z VICE Films, w którym zabiera swojego bohatera w podróż zmieniającą jego sposób postrzegania świata i samego siebie. Każdy z nich zaproponował własne spojrzenie na „czwarty wymiar”.
„Jesteś Bogiem” laureatem tegorocznej Nagrody Internautów Wirtualnej Polski. Produkcja Leszka Dawida zdeklasowała konkurencję, zdobywając w plebiscycie na najlepszy film Gdynia Film Festival aż 7607 ze wszystkich 8558 oddanych głosów! Premiera wyczekiwanego od blisko dekady filmu o legendarnej grupie Paktofonika, nie tylko w oczach krytyków uchodzi za jedno z najważniejszych wydarzeń tegorocznego Gdynia Film Festival. Opinię tę podzielają także internauci, którzy swoimi głosami przyznali „Jesteś Bogiem” Nagrodę Internautów Wirtualnej Polski dla najlepszego obrazu Festiwalu.
Mimo występów w „Grze o tron” i „Helikopterze w ogniu” Nikolaj Coster-Waldau wciąż pozostaje znany bardziej z twarzy niż nazwiska. Jednak ten stan rzeczy już wkrótce się zmieni. W przyszłym roku urodzonego w Danii aktora zobaczymy u boku Toma Cruise’a w produkcji SF „Oblivion”, a 25 maja na ekrany kin wejdzie inny film z jego udziałem – thriller „Łowcy głów” czyli adaptacja bestsellerowej powieści Jo Nesbo.
Nie mam pojęcia po co kręci się takie filmy, tak samo jak nie mam pojęcia dlaczego wprowadzane są do naszych kin. Tyle dobrych zagranicznych filmów nie trafia na duży ekran, a tutaj mamy taki filmowy do cna popkulturowy śmieć? Zniesie to tylko ktoś, kto jest w gimnazjum, jest raczej chłopcem i ogląda za dużo amerykańskiej telewizji.
Nie wiem, jak twórcy tego filmowego dzieła uregulowali kwestię praw autorskich, bo winni są małe co nieco autorom co najmniej kilku filmów. Takich kinowych, ze znacznie lepszym budżetem, stanowiących mistrzostwo techniczne w swoim gatunku. Tą gorszą wersję możemy obejrzeć, chociaż lepiej przejdzie przez gardło jeśli kochamy kino klasy Z.
Poruszający dramat wchodzących w dorosłość amatorskich zawodników MMA, walczących o zwycięstwo z przeciwnikami na ringu i z przeciwnościami losu, od 13 maja na kanale MTV Polska. Co tydzień widzowie spotkają się z zawodnikami walczącymi w klatce w amatorskich zawodach MMA (Mieszane Sztuki Walki) oraz z ich rodziną i przyjaciółmi. Kamera śledzi ich zmagania zarówno
w ringu, jak i w realnym życiu. Walka stanowi nieodłączny element życia czwórki głównych bohaterów: Daniela, Reda, Matta i Dangera, którzy dopiero skończyli liceum i teraz muszą zmierzyć się z dorosłym życiem.
„Drapacz chmur” to historia mówiąca o dorastaniu i poszukiwaniu pierwszej miłości. Duński pisarz i reżyser Rune Schjøtt stworzył filmową mieszankę horroru, poezji i czarnego humoru. Jon i Edith, poprzez swoje ułomności, skazani są na samotność. Edith, niewidoma od urodzenia, nie tylko nie odróżnia kolorów bielizny i szminek, nie dostrzega również swojej inności. Pragnie stać się kobietą, za wszelką cenę. 17-letni Jon pozostał małym chłopcem w dniu, w którym pozbawił swojego ojca, zarówno władzy, jak i męskości.
Gdyby Allen był kobietą i urodził się w Paryżu, to z całą pewnością nazywałby się Julie Delpy. Francuska reżyserka, jak nikt inny przypomina słynnego nowojorczyka. Nie tylko tworzy filmy porównywane z najlepszymi przebojami Woody’ego, ale podobnie jak on pisze, muzykuje i roztacza wokół siebie ten sam neurotyczny czar. Najlepszym dowodem na to jest jej najnowsza komedia „2 dni w Nowym Jorku”.
W Los Angeles trwają zdjęcia do nowej produkcji - „Major Crimes”. Będzie to spin off kryminalnego serialu „Podkomisarz Brenda Johnson” (ang.tytuł „The Closer”). Twórcą nowego serialu jest autor, który odpowiada za sukces „Podkomisarz Brendy Johnson” – James Duff. Jak na spin off przystało serial bazuje na popularnym serialu, opowiadającym o przygodach wydziału specjalnego policji w Los Angeles ds. głośnych przypadków zabójstw.
Otwierające tegoroczny Festiwal w Cannes "Moonrise Kingdom" to najnowsze dzieło drugiego po Woodym Allenie amerykańskiego mistrza komedii Wesa Andersona, którego wyobraźnię i talent do kreowania malowniczych postaci krytycy często stawiają na równi z dokonaniami Jean Pierre’a Jeuneta („Amelia”, „Delicatessen”). Dwukrotnie nominowany do Oscara reżyser przedstawia wzruszającą historię uczucia, które latem 1965 roku zawładnęło sercami dwojga nastolatków. Zauroczeni sobą młodzi nie zważają na surowe zakazy rodziców i opiekunów, zawierają sekretny pakt i uciekają, by razem przeżyć największą przygodę życia w bezkresnej głuszy lasów Nowej Anglii.
Stieg Larsson znalazł godnego następcę. Jest nim Jo Nesbø, okrzyknięty przez krytyków nowym królem skandynawskiego kryminału. 25 maja na ekranach kin zagoszczą „Łowcy głów”, adaptacja bestsellerowej powieści pisarza, która na Starym Kontynencie pobiła niedościgniony jak dotąd rekord otwarcia ekranizacji hitu „Millenium – Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet”.
„Nad życie to jest film, który powinni zobaczyć wszyscy, którzy kiedyś słyszeli o Agacie Mróz. To jest film, który mnie poruszył. Który ze mną zostanie, bo mówi o prostych rzeczach, ale te proste rzeczy są najważniejsze” – przekonuje Szymon Hołownia. „Nad życie”, który na ekranach kin będziemy mogli zobaczyć 11 maja opowiada historię znanej siatkarki - Agaty Mróz, w tej roli Olga Bołądź („Skrzydlate świnie”) . Odnosząca międzynarodowe sukcesy dziewczyna zakochuje się bez pamięci w Jacku (Michał Żebrowski).
Po dwudziestu czterech dniach od premiery komedia „Nietykalni” wciąż zajmuje pierwsze miejsce polskiego box office’u. W ciągu ostatniego weekendu film zobaczyło kolejne 43 tysiące osób, czyli 32% więcej niż tydzień wcześniej. W sumie „Nietykalni” zgromadzili już blisko 350 tysięcy widzów w Polsce, a liczba zainteresowanych tym tytułem cały czas rośnie. „Nietykalni” mają więc dużą szansę stać się jednym z najpopularniejszych tytułów roku w polskich kinach.
David Bowie jako król Goblinów w klasycznym filmie fantasy Labirynt (1986)
w reżyserii Jima Hensona. Mick Jagger w dekadenckim kryminale z czasów kontestacji Performance (1970, reż. Nicholas Roeg, Donald Cammell). Moby, Alice Cooper, Iggy Pop oraz Alex Lifeson z zespołu Rush w komedii wampirycznej Suck (2009, reż. Rob Stefaniuk).
Gdzie, a jakże, nie zabraknie pięknej księżniczki, chętnej do obdarzenia swoimi wdziękami każdego, kto tylko wyzwoli ją z konieczności poddania się reżimowi najeźdźcy i wymuszonemu małżeństwu. Brzmi znajomo? Oglądaliśmy już takie motywy po wielokroć, zawsze takie same, czasami tylko opakowane w mniej efektowną wizualnie otoczkę.
Więcej...
To jeden z tych filmów, gdzie cały czas czuć, że zaraz, może już za sekundę, może za dwie coś się zdarzy, a wszystko osiągnięte jest minimalnymi, ale jakże potężnym środkami emocjonalnymi. Jak miło jest zobaczyć film miejscami naprawdę przerażający, gdzie nikt nie biega z siekierami, gdzie nie leje się krew, a po podłodze nie walają się flaki.
Więcej...
To im nie będzie przeszkadzać ruchoma kamera, zaburzająca całe widzenie, tak samo jak nie będą im przeszkadzać kloaczne żarty. Całkowicie pozbawione humoru, robione przez kalkę. Są po prostu do bólu oklepane, obrzydliwe, okropne, takie które nie rozśmieszą nikogo powyżej 15 roku życia. Wszystko sprowadza się oczywiście do seksu, nadmiernego picia, ekshibicjonizmu i narkotyków.
Więcej...
Lepiej więc patrzeć na film jako samodzielny byt. To jednak niewiele pomaga – ogląda się go naprawdę ciężko. Bardzo dużo tu okrucieństwa, bicia dzieci, zabijania i dręczenia zwierząt. Mówi się niewiele i raczej nic przyjemnego. Zdjęcia do filmu zdobyły kilka prestiżowych nagród, ale nie pomagają w odbiorze – przeważnie oglądamy albo zbliżenia wywołujące poczucie klaustrofobii, albo szerokie plany z zagubionymi ludzkimi sylwetkami.
Więcej...
Ale w gruncie rzeczy, z innych filmów wiadomo, że całość zależeć będzie od jednostki, a w tym wypadku jednostek. Będzie więc nasz bumelant, przechodzący w związku z inwazją (czy ktoś miał wątpliwości?) swoiste katharsis. Będzie weteran wojenny, pozbawiony na służbie nóg, który będzie musiał zrozumieć, że to nie od nóg zależy jego efektywność.
Więcej...
Od strony wizualnej trudno jest temu filmowi cokolwiek zarzucić, bo to bez wątpienia zrobione z rozmachem widowisko dla oka. Doskonale pokazany jest kontrast wsi i przepełnionej przepychem stolicy. Wrażenie podkreśla bardzo dobra, trochę karykaturalna (w pozytywnym sensie tego słowa) charakteryzacja niektórych bohaterów.
Więcej...
W sumie w „Ministrze” najbardziej podobało mi się przeciwstawienie bezustannego rozgadania polityków z milczeniem bezrobotnych (którzy w dodatku w przeciwieństwie do polityków w ogóle nie potrafią ustawić się do zdjęcia). Bywa też odwrotnie – minister cichutko duma z obowiązku nad zwłokami z wypadku, a obok ktoś, kto właśnie kogoś stracił, krzyczy z rozpaczy.
Więcej...
Okropne jest w nim absolutnie wszystko. Scenariusz, będący marnym zlepkiem scen znanych z innych sensacyjnych filmów. Aktorstwo, bo nawet bardzo dobrzy aktorzy nie są w stanie wykrzesać z tej scenariuszowej szmiry nawet kawałka pozytywu. I chyba nawet im się nie chce.
Więcej...
Ile to już nastolatków/studentów zginęło w tych lasach i domkach, gdzie nie ma zasięgu telefonicznego, których nie łapie GPS, w głuszach w których wałęsają się potwory? Młodzi zjadani byli przez zombie, piranie, duchy, wampiry lub – jeśli mieli szczęście – zaledwie przez zwyczajnych, owładniętych żądzą krwi morderców.
Więcej...
Ale sama gonitwa jest zupełnie pozbawiona jakichkolwiek emocji. Nie ma ich pomiędzy bohaterami, którzy nawet jeśli się starają, nie są w stanie wykrzesać z siebie wzajemnego zauroczenia, o filmowej chemii już nie mówiąc. Lepszy jest bezapelacyjnie Jason O’Mara, który góruje nad Heigl warsztatem.
Więcej...
Ale sensu i niestety scenariusza jest w tym filmie niewiele. Ma być efektownie, głośno, krwawo, najlepiej bardzo krwawo a główna bohaterka ma wyglądać pięknie. Beckinsale nie musi specjalnie się wysilać mimiką twarzy, tak samo jak grać nie muszą specjalnie inni aktorzy.
Więcej...
Ale sama fabuła pozostawia już trochę do życzenia, bo też film Heitora Dhalii jest podobny do tysięcy już chyba podobnych mu filmów sensacyjnych. Powiela szablony, powtarza schematy, robiąc to niestety w tak beznamiętny sposób, że trudno jest się zaangażować na dobre, a tym bardziej przejąć.
Więcej...
Nie ma w tym filmie słabego ogniwa. Potencjałem jest już na starcie sama fabuła, stwarzająca okazję do opowiedzenia historii dla każdego, historii z przesłaniem, serwowanym jednak subtelnie, prawie niezauważenie. Wielkie brawa dla Camerona Crowa za napisanie (wraz z Aline Brosh McKenną) historii prostej, uniwersalnej, poruszającej problemy każdego człowieka.
Więcej...
Kto kłamie, kto mówi prawdę, kto jest zły, a kto dobry – przez większość tego filmu można gryźć paznokcie z nerwów zadając sobie te pytania; niestety nie zawsze jest to komplement. Ponieważ oglądamy sporo filmów, przede wszystkim musimy męczyć się z pytaniem – kto nie żyje?
Więcej...
Film rozgrywany jest raczej obrazem niż dialogami. Spojrzenia, gesty – samo życie, nasycone czymś ważnym i jednocześnie całkowicie ulotnym. Główna bohaterka jest śliczna, pełna życia, emocje co chwilę zmieniają jej twarz jak światło powierzchnię wody. Nie ma tu psychoanalizy, ale jest wiele uczuć.
Więcej...
Są w tym filmie przeszkody, trudności, kłopoty. Jakiego by jednak nie były kalibru, zostają pokonane. Zamach na życie, porzucenie, zaginięcie na wojnie, sabotaż – to kłopoty, które znajdują rozwiązanie szybciej niż znika kropla wody rozlana na pustyni. Dlatego spokojnie można się wybrać na seans z wrażliwymi dziećmi, lękliwą kuzynką i chorującą na serce babcią.
Więcej...
Przegląd najnowszych newsów
Konkursy
Juwenalia 2012
Uczelnie
Znajdź kierunki wg przedmiotów z matury
